مصاحبه اتفاقیه با مدیرعامل برند پوشاک اطمینان

مصاحبه-اتفاقیه-با-مدیرعامل-برند-پوشاک

برند اطمینان یکی از نام های آشنا برای شهروندان مشهدی و نیشابوری است. این برند در حال حاضر با سه شعبه در مشهد و یک شعبه در نیشابور، همواره با استقبال بسیار خوب کسانی که در خرید پوشاک به دنبال کیفیتی بالا و مرغوب و ماندگار هستند، مواجه شده است. شروع کار این تولیدی از یک خیاطی در خیابان ارگ مشهد در اوایل دهه ۳۳ است و در حال حاضر با گسترش فعالیت های خود، سهم بزرگی در بازار پوشاک و تولیدی ملی دارد. اگر سری به پایگاه اینترنتی این گروه تولیدی بزنید اولین جمله ای که به چشم می آید این است: “در گوشه و کنار این شهر بزرگ که خاستگاه تمدن و هنر است، اطمینان نامی است آشنا و متفاوت، آشنا به خاطر ۵۰ سال حضور و متفاوت به خاطر نوع نگاه مدیریتی. انصاف و صداقت، که همه این صفات و خسیسه ها وقتی با اعتماد و اطمینان تلفیق می شوند، آنگاه می توان از آن به عنوان یک الگو نام برد.” شعار آن ها نیز این جمله است: “هدف و شعار ما کالای ایرانی و شکوفایی اقتصاد ملی است.” حضور برند اطمینان در بین برندهای قابل اعتماد و مردم پسند و کمک آن ها به تولید ملی بهانه ای شد تا با جواد حسین پور حجار، مدیر این مجموعه و رئیس انجمن تولید کنندگان پوشاک استان به گفت و گو بنشینیم.
چطور شد که اطمینان تبدیل به یک برند شد و چند سال است در این حوزه فعال هستید؟
“اطمینان” در سال ۱۳۳۲ و توسط پدرم پایه گذاری شد و جز اولین دوزندگی های تخصصی مردانه در مشهد بود. با آغاز جنگ تحمیلی به علت مشکلات موجود، این تولیدی تعطیل شد اما در اوایل دهه ۷۰ به خاطر علاقه ای که به تولید داشتم دوباره این برند را زنده کردم. کار ما تنها با یک چرخ آغاز شد و سرمایه زیادی برای این کار نداشتیم. این روند تا اوایل دهه ۸۰ ادامه پیدا کرد تا با ورود همسرم به این عرصه، وارد مرحله جدیدی از تولید و عرضه کالا شدیم. در حال حاضر ۶۰ نفر به طور مستقیم در کارگاه تولیدی “اطمینان” فعال هستند و در مجموع نزدیک به ۱۰۰ نفر با ما در حال همکاری هستند.
یکی از نگرانی هایی که برای کارگران تولیدی ها و صاحبان صنایع وجود دارد موضوع بیمه است.
برای اینکه وارد عرصه تولید شوید باید به این کار عشق و علاقه داشته باشید. متأسفانه در حال حاضر این مسئله بسیار کمرنگ شده است که در ارتباطات بین کارگر و کارفرما بی تأثیر نیست. اما دلیل عمده نگرانی ها این است که بدون اینکه شرایط صنعت در نظر گرفته شود قوانینی گذاشته یا برداشته می شود. برای مثال سازمان مالیاتی اعلام کرد مالیات سال ۹۵ بر اساس نرخ سال ۱۳۹۴ اخذ می شود که این اتفاق بسیار خوبی بود. در سال ۹۲ سازمان تأمین اجتماعی طرحی را در جهت حمایت از تولید در نظر گرفته بود که طی آن سهم عمده ای از بیمه ای که بر عهده کارفرما بود را دولت تقبل می کرد، در عوض صنایع باید اشتغال زایی را افزایش می دادند. این اتفاق بسیار خوبی بود و باعث می شد کارفرما از بیمه کردن کارگر فرار نکند و اتفاقاً به این کار تمایل پیدا کند. این طرح باعث افزایش اشتغال زایی و به طبع آن کاهش آمار بیکاری شد و واحد های تولیدی قانونمندتر می شدند. اما متأسفانه این طرح در سال ۹۶ ادامه نداشت و در شرایط رکود هزینه های زیادی به صنایع تحمیل شده است، آن هم در شرایطی که در حال مبارزه با کالای قاچاق و برندهای خارجی هستیم. توقع ما این بود که حذف این طرح حداقل با شیب ملایم اتفاق می افتاد.
به نظر شما برای حل این معضل چه راهکاری باید اتخاذ شود؟
دولت می بایست از صاحبان صنایع حمایت کند تا آن ها متولی اشتغال زایی باشند. دولت اگر به اشکال مختلف به صنایع یارانه بدهد، مطمئناً خیلی کم هزینه تر از این است که خودش بخواهد اشتغال زایی کند و یا در نهایت بیمه بیکاری پرداخت کند. در حال حاضر در سازمان صنعت و معدن این موضوع پیگیری می شود اما تا زمانی که تقاضایی از طرف تولید کنندگان مطرح نشود و مورد حمایت همه قرار نگیرد اتفاقی نمی افتد. متأسفانه بیشترین آسیب را در این بین صنایع کوچک می بیند که اتفاقاً بیشترین سهم را نیز در اشتغال زایی دارند.
در حال حاضر کشور ترکیه تمام بازار را قبضه کرده است و به نوعی مستعمره این کشور شده ایم. به همین علت نمی توانیم به صادرات فکر کنیم
در حال حاضر معضلی به نام قاچاق پوشاک گریبان گیر این صنعت شده است. آیا با پایین آوردن قیمت ها می توان با این نوع پوشاک رقابت کرد؟
در تمام دنیا، دولت با ایجاد قوانینی باعث بهبود فضای کسب و کار می شود. برای اینکه بخواهیم توان رقابت داشته باشیم باید مورد حمایت دولت قرار بگیریم و در حال حاضر به علت بالا بود قیمت تمام شده توان رقابت با کالای خارجی را نداریم و برای کاهش آن باید به تجهیزات و علم روز مجهز شویم. این مهم از طریق پرداخت ارز دواتی به تولیدکنندگان و استخدام نیروهای توانمند و آشنا با علم روز محقق می شود. همین طور وام های کم بهره می تواند کمک خوبی به ما باشد.
طرح تولید بدون کارخانه را چگونه ارزیابی میکنید.؟
وام هایی که در دولت نهم و دهم برای این طرح پرداخت شد ضربه زیادی را به صنایع زد زیرا برای تولید پوشاک مناسب و قابل رقابت باید صنایع بزرگ و مجهز داشت و با یک پایه چرخ در خانه نمی شود این کار را کرد. این وام به جای اینکه به کارگاه های زیرزمینی پرداخت می شد تا صاحبان آن ماشین بخرند و مسافرکشی کنند باید به واحد های تولیدی و صنعتی که شناسنامه و عملکرد مثبت داشتند پرداخت
می شد.
مشکل اصلی که بر سر راه تولید قرار دارد چیست؟
بزرگترین مشکل ما بلاتکلیف بودن است. هر سال یک کار خوب با یک تصمیم بد خنثی می شود. برای مثال از یک طرف طرح معافیت های مالیاتی اجرا می شود از طرف دیگر معافیت ها و کمک های بیمه ای لغو می شود. من به عنوان کارآفرین نمی دانم در حوزه اشتغال زایی فعالیت کنم یا روی حوزه برندینگ کار کنم و یا با وام های با درصد بالا تجهیزاتم را بروزرسانی کنم. مسئله دیگر هم پایین بودن آستان تحمل کارگر است که با کوچکترین مشکلی می تواند یک کارخانه را به تعطیلی بکشاند و متأسفانه نگاه اداره کار هم کارگر محور است نه کار محورکه گلایه های صاحبان تولید و صنعت از اداره کار قصه مفصلی دارد.
به نظر شما دلیل عدم توانایی مادر رقابت و صادرات چیست؟
در حال حاضر کشور ترکیه تمام بازار منطقه را قبضه کرده است و به نوعی مستعمره این کشور شده ایم. به همین علت نمی توانیم به صادرات فکر کنیم. ما برای تولید کالای مرغوب نیاز به تجهیزات، نیروی آموزش دیده، مواد اولیه مرغوب و ارتباط با کشور های صاحب نام و پیشرو در صنعت پوشاک هستیم. وقتی تولیدکنندگان پوشاک مشهد کوچکترین ارتباطی با کشورهای صاحب دانش ندارند توقعی نیز نباید داشت. به همین دلیل صنعت پوشاک ما هیچگاه رشد نکرده است.

2 دیدگاه

پاسخ دهید

ایمیل شما هرگز پخش نخواهد شد.

top